Tatilimin büyük bir bölümü evde geçti. İlk bir ay sadece dinlendim. Yataktan kalkmadım desem yeridir. Haziran’ın 15′i benim doğumgünümdü. Bir partiyle kutladık.

10 gün kadar ailemle birlikte Bodrum’da kaldım. Bodrum güzel bir yer. Hem turistik hem tarihi. Bir kalesi var. Oldukça büyük. İnsan kalenin içini gezerken her an orta çağdan gelmiş bir şövalyenin karşısına çıkacağını sanıyor. Orada bol bol yüzdüm. Bodrum’da bir motor gezisi yaptık. Duraklarımızdan birinde kumsaldan denize doğru uzanan limanda yer olmadığından, 10-15 metre açığa demirledik. İşin heyecanlı tarafı kıyıya yüzerek çıkmak zorunda olmamızdı.

Bir de kano olayı var ki biraz komikçe. Kumsalda babamla beraber birer tane kano kiraladık. Ama malesef babam biraz açıldıktan sonra kanosu battı. Sahilde babama biraz rejim yapmasını söyledim.

Motor gezisinden dönüşümüzde çok dalga vardı. Epey sallandık.

Tatilde iki kitap okudum. İkisi de Almanca idi. Ayrıca P.S.K. Basketbol yaz okuluna gittim.

Artık tatil canımı sıkmaya başlamıştı. Biran önce okulların açılmasını bekliyordum. Öyle ya! Yeni öğretmenler, belki de yeni arkadaşlar! Sonunda beklenen gün geldi. Okullar açıldı. Tatil bitmişti, geride kalmıştı artık. Ama bende güzel anılar bıraktı. Her bakımdan güzel bir tatildi.

not: bundan 22 yıl önce ortaokul birinci sınıfta yazdığım, dönem başlarken herkese yazdırılan “tatilinizi nasıl geçirdiniz” konulu bir kompozisyon bu. geçenlerde evde bir şeyler ararken buldum, paylaşayım dedim ki tam da zamanı, eylül.

İki gün önce sizlere bir eğitimden bahsetmiştim (Yaz dönemi eğitim ve koçluk çalışmaları: Sihirli değnekle tanışmak), şimdi detay bilgileri veriyorum.

Eğitimimiz 14 Haziran Pazar günü 11:00 de Bilgi Paylaşım Derneği’nde başlıyor. Dört hafta boyunca Pazar günleri 11:00-13:00 arası birlikte olacağız. Bu bir aylık eğitimimizin katılım ücreti 120 TL’dir. Bir telefonla ilk adımı atın. Bilgi Paylaşım Derneği’nin telefonları: +90 532 612 85 17 ve +90 212 245 29 42.

14 Haziran Pazar 11:00′de buluşmak üzere.

İçinde bulunduğumuz ve cayır cayır yanmakta olan finansal kriz, bizim her zamankinden daha soğukkanlı, her zamankinden daha duyarsız, her zamankinden daha kararlı olmamızı gerektiriyor. Bu şartlar altında, özellikle işadamlarıyla / işkadınlarıyla koçluk çalışması yaparken çalışmanın ilerleyen safhalarında bir anksiyete ortaya çıkıyor.

Bu anksiyete içinden geçtiğimiz finansal krizin neden olduğu bir anksiyete değil aslında. Ama bize bazı iç çatışmalarımızı ifade etmek için fazladan bir imkan sağlıyor gibi.

Daha önce de birkaç kere yazmıştım ama tekrar edeyim; koçluk çalışmaları toz pembe, çiçek böcek çalışmalar değildir. Maalesef gerek new age akımlarının etkisi, gerekse medyada yer alan koçlukla ve kişisel gelişimle ilgili haberler böyle bir kanı doğruyor. Sanki bir yaşam koçu sizi yumuşatacak, dünyanın renkli yönleriyle tanıştıracak, çalışmanız bittiğinde suya sabuna dokunmayan pamuk gibi bir insan olacaksınız.

Tüm bunlarda az da olsa bir doğruluk payı olmakla beraber gerçek bu değil. Koçluk çalışmaları sizi içinde bulunduğunuz gerçeği tanımlamaya iter, hatta buna mecbur bırakır ve bu gerçekler hayatın gerçekleridir, içinde acısı da vardır tatlısı da. Bizim işimiz, ortaya çıkardığımız bu gerçeklik durumunu kişinin nasıl arzu ettiği yönde değiştirebileceğini hesaplamak ve çözümlerin altını çizmektir.

Örneklemek gerekirse; kariyer ve iş hayatı üzerine çalışırken rakipleri uzaklaştırmak, onları mücadele alanının dışına çıkarmak, etkisiz hale getirmek gibi çözümleri de ele alırım. Medyada yıllardan beri toz pembe kişisel gelişim ve koçluk öyküleri dinlemiş olanlar bu aşamada şaşkınlık içinde kalıyor. Oysa şaşkınlık içinde kalınacak bir şey yok.

İş yaşamının gerçeklerini ne ben belirledim, ne de bana danışanlar belirledi. İş yaşamının gerçekleri binlerce yıldır insanoğlunun taşıdığı türlü çeşitli duygularla belirlendi ve salt ikibinli yıllardayız diye bu işler değişmiyor. İş hayatı aynı iş hayatı. Koçluk çalışması içerisinde bir süre sonra huzursuzluklardan arınmış, daha sakin, daha kararlı biri haline gelirsiniz evet, bu doğrudur. Ama bu sizin bundan sonra iş yaşamında kimsenin kafasını kesmeyeceğiniz anlamına gelmiyor.

Bazen anksiyete tam da bu noktada başlar. Kişinin içindeki güçler çatışması iyice ortaya çıkar. Kişi bir taraftan içgüdüsel olarak neyin doğru olduğunu bilir, bir diğer yandan da kişiliğimizin bir de toplumun etkilediği yumuşakça yönü var, ta ilkokuldan beri bize öğretilen “ayıya iyi bak, onu besle, o seni dövdüğünde de sesini çıkarma, ayıdır döver” yönü.

Koçluk çalışmaları doğal olarak yıllardan beri öğretilmiş bu “kendini zayıf hissetme” marifetini yıkmakta, kişiyi daha gerçekçi bir yere götürmektedir. Bu süreç içinde insanın kendini daha huzursuz hissetmesi çok normaldir, çok doğaldır. Çünkü gerçeklerin kabullenilmediği bir denge noktasından, gerçeklerin kabullenildiği bir denge noktasına doğru hareket başlamıştır.

Dolayısıyla koçluk çalışmalarından, hele de kariyer ve iş hayatı alanındaki koçluk çalışmalarından size kılıcınızı alın ikiye bölün ve toprağa gömün gibi bir tavsiye gelmesini lütfen beklemeyin. Çalışmalarımız tam tersine kılıcınızı çekmeniz ve sahaya hazır çıkmanız içindir. Doğduğunuz günden itibaren sırf siz o kılıcı çekmeyin diye binbir masal uydurulup anlatıldı. Bu da sizi hastalıklı bir hale getirdi. Daha da kabaca tabir edilirse pençeleri kesilip doğaya salınmış yavrular gibi ne yapacağınızı bilemez bir durumda oradan oraya koşturdunuz.

Oysa hayatın gerçekleriyle örtüşen bir koçluk çalışmasının sizi daha atak, daha agresif bir tutuma yöneltmesi hiç de şaşırtıcı bir şey değildir.

Önemli olan yaptıklarınızın iyi ya da kötü olması değil, doğru olmasıdır.

Aklımdaki tam olarak bu. Bunu haftalardır hatta aylardır düşünüyorum desem yeridir. Geçen ay şahit olduğumuz Davos kepazeliğinden sonra bu konuyu daha da fazla düşünmeye başladım.

Türkiye, güçlü bir ülke. Ordusu güçlü, ekonomisi dünyanın birçok ülkesinden daha güçlü. İnsan gücü, işgücü, yerel kaynakları, kültürünün derinliği dünyanın birçok ülkesinden daha büyük.

Buna rağmen Türk insanı hiçbir biçimde yaşadığı ülkenin kendi gücünden haberdar değil. Hiçbir biçimde bunu görmek, bununla karşılaşmak istemiyor.

Her yerde rastlayabileceğiniz iki örnek vereceğim; ortalama bir Türk insanı, Türkiye’nin istese Atina’yı iki saatte alabileceğini düşünür. Aynı Türk insanı der ki, “Kuzey Irak’a müdahale edersek Amerika anamızı beller”.

Üzerine tartışmaya pek gerek yok, Atina’yı hiçbir zaman iki saatte alamayız. Atina’yı iki saatte alamayacağımız gibi Kuzey Irak’a operasyon yaptığımız zaman da Amerika anamızı belleyemez.

Bunun en yakın örnekleri Kıbrıs savaşında görülmüştür (Kıbrıs Barış Harekatı). Türkiye, bölge üzerindeki anlaşmaların getirdiği, uluslararası hukuktan doğan haklarını kullanarak Kıbrıs adasına bir askeri harekat düzenlemiş, hiçkimse de buna karşı çıkamamıştır. Bunu engellemek isteyen ülkelerin yapabildiği en büyük şey ekonomik ambargo olmuştur. Orada da belimizin çökmediği ortada.

Bir diğer yandan Atina’yı iki saatte alamadığımız da ortada. Tıpkı Amerika‘nın da Atina’Yı iki saatte alamayacak olması gibi.

Türk insanı, yaşadığı ülkenin gücünü görmekten çok uzak. Hatta bunu görmek istemiyor. Bunu her iki yönden söylüyorum. Türk insanı, Türkiye’nin gücünü olumlu anlamda da görmek istemiyor, olumsuz anlamda da görmek istemiyor. Ne kadar güçlü olduğuna dair bir fikri yok. Gücünün limitlerine dair de bir fikri yok. Bunun yerine hayaller içinde yaşamayı tercih ediyor.

Türkiye bir gün Ortadoğu’nun lideri oluyor, bir diğer gün Amerikan uşağı oluyor. Bazen bu gelgitler günlerle değil, saatlerle ölçülebilir hale geliyor.

Türkiye’nin İsrail’e tepkisi de bu yüzden ve Türkiye’nin İsrail’e olan tepkisi de ölçüsüz. Dağlıca baskınında sekiz askerin kaçırılmasını hatırlayalım. Sokaktaki adam ne konuşuyordu? “İsrail kadar olamadık” diyordu.

Peki sokaktaki aynı adam bugün ne diyor? Kahrolsun İsrail, kahrolsun emperyalizm cart curt… Pardon ama, binlerce yıldır aynı topraklarda yaşayan arap ve yahudi vatandaşlar arasında büyük ayrımcılık yaparak araplara verimli toprakları, yahudilere ise çoğunluğu çöl olan ufacık bir bölgeyi bırakan kurum Birleşmiş Milletler’in ta kendisi değil mi? Yani bugün İsrail’le bir görüp küfür ettiğimiz “emperyalist güçler”?

Her neyse, İsrail çölün ortasında kısa sürede bir medeniyet yarattığı için (yani kendi gücünün sınırlarına vakıf olduğu için) İsrail’le de bir alıp veremediğimiz var. Bence bütün nedeni bu.

Türk toplumu, tıpkı öğretilmiş acizlik içinde yaşayan bir genç kız, bir genç adam, lise yıllarında bir ergen gibi; birçok şeyi becerebilecekken beceremeyeceğini düşünen ama bunun yerine de gerçekten beceremeyeceği şeylerin hayaliyle yaşayan biri gibi.

Bu nedenle yabancıya bir rağbet var. Bu nedenle de aynı yabancıya karşı bir de nefret var.

Ben Türkiye’nin terapisti olsam, Türkiye’de karşıma geçip otursa, ona babaya duyduğu (Atatürk) öfkeyi hatırlatır ve bunun üzerine biraz düşünmesini isterdim. Öyle ya, Atatürk’e ağzı alınmayacak küfürler etmiş kişiler bugün ülkeyi yönetiyor. Biri cumhurbaşkanı, biri başbakan. Diğerleri bakanlar.

Neden Atatürk’e karşı bu kadar büyük bir öfke var? Çünkü Atatürk; bu halkla, bu ülkeyle, bu topraklarla, bu kaynaklarla bu işler olur demiş biri. Biz güçlüyüz, beceremeyeceğimiz şey yok demiş biri.

Diğer yanda da kendisini beğenmeyen zibidilerin aslında tek bir fikri var: “Hayır! Biz bir şey beceremeyiz! O nedenle Araplar gibi olalım, müslümanlaşarak Türklüğümüzden vazgeçelim”.

İşte bu noktada yine Türk insanının kendi gücüyle bir alıp veremediği olduğunu apaçık görüyoruz.

Türkiye’nin artık bir yetişkin olarak kendi gücünü anlaması ve bunu kabullenmesi gerekiyor. Güçlü olduğunu kabullenmesi gerekiyor. Ayrıca bu gücünün sınırlarını da kabullenmesi gerekiyor.

Aşırı değerli Türk Lirası lafı bile bu anlattıklarımın bir örneğidir.

Şimdilik bu kadar, hazmedilmesi zor bir kavramdan bahsettim. Bu anlattıklarım aslen dünya üzerinde yaşayan her birey için teker teker geçerli. Şu anda bu satırları okuyan sizler için de teker teker geçerli. Gücünüzün ve bunun sınırlarının ne kadar farkındasınız?

Fazla değil, bundan sadece bir ya da birbuçuk ay önce 2009′a girdikten sonra hayata geçireceğinizi düşündüğünüz, bunun için kendinize söz verdiğiniz kararlarınız vardı. Yeni bir yabancı dil öğrenmek üzere adım atacaktınız, gelirinizi yükseltmek için bir şeyler yapacaktınız (hayalinizdeki ‘kafe’yi açacaktınız? ya da maaşınıza zam isteyecektiniz? hatta belki iş değiştirmek üzere harekete geçecektiniz?).

Arabanızı yenilemek için adım atacaktınız, bu yıl daha önce görmediğiniz bir ülkeyi görmek için çaba sarfedecektiniz, ilişkilerinizde daha özenli davranacaktınız ya da bir ilişki içinde olacaktınız…

Örnekler çoğaltılabilir ama sanırım konuyu hepimiz anladık. Yeni yıl kararlarınızı hatırlıyor musunuz? 2009′a girdikten sonra hayata geçirmek üzere bazı planlar yapmıştınız, bazı kararlar almıştınız. Ne oldu onlara?

Neden bir hareket yok? Ya da neden bir sonraki ayı bekliyor ya da neden 2010′u beklemek zorunda? Bu yaz kesindir, mutlaka yapacağım dediğiniz şeyi kaç yıldır bekletiyorsunuz?

Kaç kere bu kararları alıp sonra hayata geçirmediğiniz için kendinizi tembellikle suçladınız? Ve tabii ki bu suçlamalar da sizi rahatlattı. Tembelim, zaten olmayacak, boş yere çaba sarfetmeyeyim. Ya da dünyanın düzenini suçladınız; dünya zaten böyle, ben ne yapsam boş, sanki herkes elele vermiş ben kararlarımı hayata geçirmeyeyim diye uğraşıyor… Zaten mali kriz var, dünyanın hali de belli… Üstelik küresel ısınma var sonumuz belli değil… Aslında yapardım ama filanca hanım, filanca bey yüzünden yapamıyorum…

Siz de gayet iyi biliyorsunuz ki bunların sonu gelmiyor. Ayrıca siz yerinizde karar vermeye ve kararlarınızı hayata geçirmeye çabalarken atı alan Üsküdar’ı geçiyor ve siz de bu sefer bunun için bir açıklama bulmaya çalışıyorsunuz.

Direnmeyi bırakın. Değişime kucağınızı açın. Yaşamınızda istediğiniz değişiklikleri gerçekleştirmek için bugün bana bir mail atın. Sizinle profesyonel bir çalışma yapalım. Kararlarınızı hayata geçirin.

Yeni yıl kararlarınızı hatırlıyor musunuz?