alemlerin aslı hayaldir
Son yıllarda bilgisayarların ve internetin hayatımıza soktuğu güzel ve verimli uygulamalardan biri de verileri etiketlemek (etiket, tag, tagging). Verileri etiketlemek sayesinde aramalarda daha kolay bulunabilmesini sağlayabiliyoruz. Her ne kadar konunun yaygınlaşması toplumsal ağ (social networking) araçlarıyla gerçekleşmiş olsa da bugün artık video olsun metin olsun fotoğraf olsun türlü çeşitli veriyi etiketleyerek saklama ve bunları başkasının rahatça arayıp bulabilmesini sağlama imkanımız var.
Ancak maalesef bu yapıyı kullanmaya alışamadık. Flickr‘da bir üye yerli ve yabancı film ve dizilerle ilgili bir fotoğraf kolleksiyonu oluşturuyor ve bunu sürekli güncelliyor. Flickr’ın mükemmele yakın bir tag/etiket sistemi var. Bu arkadaş etiketlemeyi salt film ya da dizinin adına dair yapıyor. Bu nedenle de fotoğraflardaki oyuncuları arayabilmek mümkün olmuyor. Oysa bu fotoğrafları etiketlerken fazladan bir 30 saniye ayırarak fotoğrafta yer alan ünlülerin, oyuncuların, sinema ve tiyatro sanatçılarının isimlerini de etiket olarak ekleyebilir.
Online olmayan dünyaya o kadar alışmışız ki bilgisayarları da hala tam verimli kullanamıyoruz. Yazı yazarken bilgisayarı daktiloyu hatırlayarak kullanıyoruz. Film izlerken bilgisayarı video oynatıcımızı hatırlayarak kullanıyoruz, müzik dinlerken de müzik setimizi hatırlayarak kullanıyoruz. Böylelikle elimizdeki cihazın birden fazla alanda işlev görmekten başka anlamı kalmıyor.
Oysa bilgisayarlar veriye daha hızlı ulaşmayı, bunlarla rutin işlemler yapabilmeyi sağlayan aletler.
Eğer bilgisayarda onlarca fotoğrafın tek tek aynı renk ayrımı değişikliğini yapmaya çalışıyorsanız, bilgisayar kullanıyor olmanızın pek bir anlamı yok. Hatta sırf bu yüzden bir çok insan bir çok şeyi bilgisayarla yapmanın bilgisayarsız yapmaktan daha uzun zaman aldığını bile düşünüyor. Sebebi ise bilgisayara rutin, angarya işleri yükleme kültüründen yoksun olmamız. Bunu salt ülkemiz açısından değil tüm dünya açısından söylüyorum; alışamadık. Bilgisayarları kullanmaya henüz alışamadık.
Oysa bilgisayarlar hayatımızı çok çok kolaylaştırabilecek özelliklere sahip. Zaten bu yüzden bilgisayarla bu biçimde çalışmaya alışanlar onu bırakamıyorlar.


25 May 2007 05:25
Osman cok ilginc bir duruma parmak basti bu yazi cunku ben de blog uykumdan uyandigimda henuz etiketlemeyi tam bilmedigimizden dert yanmayi kafama koymustum:)
Aslinda bu uzerinde durulmasi gereken bir konu bence. Benim aklima onemli oldugu bir nokta olarak ornegin ulkemizdeki tarihi yerlerin ya da turistik yerlerin fotograflarinin uygun bir sekilde etiketlenmesi geliyor. Mesela ben IR Turkiye show notlari icin Turkiye’den resimler arayip bulmakta zorlaniyorum. Tahminim ulkeleri merak edip Flickr gibi yerlerden aratanlar coktur.
25 May 2007 08:38
İnsanı gerçekten zorluyor bu zamanda bu kadar imkan varken aradıklarını bulamamak. Flickr’da bazı resimler gördüm tag ekleyebiliyorsun resim sana ait olmadığı halde. Bu güzel bir uygulama. Diyelim ki ben bir dizi fotoğraf çektim yükledim ama o an acelem var etiketleyemedim. Ya da etiketledim ama aklıma hayalime gelmeyecek şeyler de var o fotolarla ilgili etiketlenebilecek. O zaman herkes etiketleyebilirse bu iş çözülebilir.
İşte bu yüzden web 2.0′a ticaret ötesi bakmak lazım. Yani ticari yönü elbette değerlendirilecek ama topluma sunduğu artı değer ve bunu sürdürmek de çok önemli.