Bu bilgi gerçek hayatta somut olarak bir işine yarayacak ancak anladığın biçimde değil.
“Peki bu bilgi gerçek hayatta ne işime yarayacak” ifadesi bir klişedir. Türk eğitim sistemini eleştirirken bunu söyler dururuz. Oysa bence sorun gerçek hayatta bir işe yaramayacak şeyi öğretmekten ziyade nicelik olarak öğrencilere abanmak en büyük hatadır. 1500 şeyi öğretememek yerine 150 şeyi öğretebilmeyi hedeflediği gün Türk eğitim sistemi çağ atlamış olacak.
Ancak konumuz bu değil. Konumuz başlıkta yazdığım ifadenin yanlışlığı. Bu ifade genellikle okullarda okutulan neredeyse her şey üzerine söylenir. Müzik, resim, sanat tarihi, tarih, edebiyat, matematik, felsefe, fizik, kimya, biyoloji, vs., artık aklınıza ne gelirse.
Bunun söylenmesinin nedeni ise Türkiye’deki meslek okulu özleminde ve arayışında yatar. Türk toplumu, özellikle şimdiki zamandan bahsediyorum ama biz buna artı eksi elli yıl diyelim, okul denince her zaman meslek öğrenilen bir yerden bahsedildiği zannıyla yaşar.
Okulun amacı meslek öğretmek değildir. Meslek öğretmek için özel okullar vardır onların adı da zaten meslek okuludur. Bunların çoğu da Türkler’in meslek öğrenme aşkı nedeniyle açılmıştır.
Okulun amacı okuyanların zihinlerini açmaktır. Hayata, dünyaya geniş bir açıdan bakmalarını sağlamak, ufku genişletmek, değişik düşünce biçimlerini kavrayabilmek, hiçbir şeyi üzerine düşünmeden peşinen kabullenmemek; bir okulda kazanılabilecek yetilerdendir.
Bunun yolu da öğretilen materyalin ne olduğundan geçmez. Öğretilen materyal elbette önemlidir ama mesele o materyali öğrenmek değildir. Mesele; o materyali öğrenmeye çalışırken yaşanan zorlanma sayesinde zihnin açılması, gelişmesidir.
Dolayısıyla “peki bu bilgi gerçek hayatta ne işime yarayacak?” diye sormak safçadır, o bilgi gerçek hayatta senin bir işine yaramayabilir çünkü yarasın diye öğrenmiyorsun onu sen. Sen o bilgiyi öğrenme sürecinde gelişiyorsun.
Sonra elbette gazetelerde iş ilanlarında “problem çözme kabiliyeti yüksek” insanlar arayıp duruyoruz. O problem çözme kabiliyetinin ön koşulu, okulda “gerçek hayatta işe yaramayacak” birçok bilgi kırıntısı ile boğuşmak ve bununla zihni geliştirmektir.
Aklıma geldi aniden, söylemeden geçemedim.
Benzer yazılar:
yine aklımda elektrik sinyalleri halinde uçuşaduran düşüncelerin en doğru, en anlaşılır ve en özet haliyle türkçeye çevrildiği bir osman börütecene yazısı daha
ek olarak, blogger a geçmek gibi yerinde bir karar verdiğin için tebrikler
çok teşekkür ederim. senin bloglara uzun zamandır bakmamıştım gayet güzel olmuşlar. şu tekmetokat’ın ekrandaki zımbırtıları kafamıza göre hareket ettirme şeysini çok takdir ettim
Tebrikler, güzel bir anlatım olmuş!
Okulda bize hep hocalarımız-ta lise sonuna kadar-:Burası bir eğitim yeridir bakın, bakanlığın adı bile milli eğitim bakanlığı burada önce eğitim alacaksınız, saygıyı, sevgiyi ahlaklı olmayı öğreneceksiniz. Ama sizde neeerde? derdi.
Maalesef, eğitim hayatına başlayan öğrenciler bu düsturla başlamıyorlar ve ailenin cehaleti dolayısı ile de hep bir şeyler öğrenmeleri konusunda teşvik edildiklerinden söylediğiniz tarzda sorular sorabiliyorlar.
Şahsen, ders çalışmayı pek sevmeyen fakat oldukça da başarılı kardeşime şöyle bir öneride bulunmuştum ilkokul sonlarına doğru: Önünde senin çeşitli sınavlar olacak, bunları bir engel olarak düşün. Okulda sana verilecek verilen dersler de bu engelleri aşmanın anahtarı. Gerçek hayatta pek işine yaramayacak olan bu dersler ileride yükseköğretime geçmek için önündeki engelleri aşmanın anahtarı ve tabi ki kendine kuracağın geleceğin temelleriolacak. Bu anahtarları kullanmayı ne kadar iyi başarırsan, engelleri de o kadar rahat aşarsın.
Anahtarları gerektiği gibi kullandı ve kendisine tıp dünyasında bir gelecek seçti.
Eğitim almamış kişilerin birşeyler öğrenmesini beklemek zaten saçmalık ve öyle de ortaya çıkıyor zaten.
Yazı bu konuda oldukça başarılı özet bir çalışma, kolaylıklar dilerim.