Osman S Börütecene » Web 2.0

Şuradan, Buradan, Şuraya ve Buraya Konulu Bloglar

Osman Seyit Börütecene — Sat, 23 Jun 2007 14:28:57 +0000

Link verme sanatı başlıklı bir yazımda bu konudan daha önce de bahsetmiştim ama tekrarlamakta fayda var. Yine de o yazıyı da okumanızı tavsiye derim çünkü orada yazdıklarımı burada tekrar etmeyeceğim.

Arama motorlarına ait robotların sayfalarımızı gezerken dikkat ettikleri şeylerden biri de nerelere link verdiğimiz ve link verdiğimiz yerdeki içeriğin ne hakkında olduğudur. Hatta bu içeriklerin ne hakkında olduğu robotlara bizim yazımızın ne hakkında olduğuna dair de ipucu verir.

Hal böyle olunca siz “Ahmet’in blogunda seçimlerle ilgili bir yazı okudum” cümlesinde Ahmet kelimesini link metni olarak kullanırsanız robotlar link verdiğiniz yazının Ahmet hakkında olduğunu, sizin yazınızın da az biraz Ahmet’e değinen bir yazı olduğunu anlarlar. Eğer Ahmet kelimesi yerine blog kelimesini link haline getirirseniz de aynı şeyler blog hakkında olmak biçiminde değerlendirilir.

Bu durumda siz yüzlerce blog yazısı boyunca link metinlerinizi “şuradan ulaşabilirsiniz” diye yazarak şuradan kelimesine bağlarsanız (bunun örnekleri başlıkta da yazdığım gibi; şuradan, buradan, şuraya, buraya) bir müddet sonra robotlar doğal olarak sitenizin büyük ölçüde bu kelimelerle ilgili bir site olduğuna karar verebilirler. Sonra siz de “Oha, Google benim için şöyle böyle diyor” der, üzülürsünüz.

Bloglarımızın, anlamsız sınıflandırlamalara mahkum olmasındansa üzerine yazdığımız konularla aranıp bulunabilmesini istiyorsak linklerimizi güzelce verelim, verdirelim.

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar:

İnternette Anonim Kalma Hakkı

Osman Seyit Börütecene — Thu, 14 Jun 2007 10:20:53 +0000

Bu yıl gündemde olan konulardan biri başta blog yazarlığı olmak üzere genel olarak internette gezerken ve internete birşeyler katarken anonim / isimsiz kalabilme hakkı.

Dünya çapında teknolojisinin, ekonomisinin gelişmişliğine gelişmemişliğine bakmadan birçok baskıcı devletten söz etmek mümkün. Bunun getirdiği korkuyla insanlar internette yazarken anonim kalmak istiyorlar.

Anonim kalma isteğinin bir başka nedeni de binlerce yıldır var olan toplum baskısı korkusu. Ben işin bu kısmıyla biraz daha ilgileniyorum.

İnternette anonim kalma isteğini anlıyor ve haklı buluyorum. Ancak bunun sebeplerinden biri olan toplum baskısı korkusu beni üzüyor. Biz dünya üzerinde yaşayan toplumlar olarak nasıl birbirimizi bu denli korkutur hale geldik ki, ortak bir platforma yapacağımız katkılar sırasında tanınmaktan korkuyoruz?

Ben bunu açıkça acıklı buluyorum.

Şimdi bu yazıyı okuyanlar arasından baskıcı devlet yönetimlerinden bahsederek yorum yapanlar olacak bu yüzden tekrar edeyim: baskıcı devlet yönetimleri altında yaşayan insanların anonim kalma isteği ve hakları ile bir alıp veremediğim yok.

Anonim kalmak isteyenlerin anafikri anonim kalmanın bir özgürlük sağlaması. Oysa bana öyle geliyor ki fikirlerini ismini saklayarak beyan etmek zorunluluğu hissetmek özgürlük değil, tutsaklıktır. Sanki evden çıkmak için annenden babandan izin alamamışsın da gizlice çıkıyorsun gibi.

Bu bağlamda anonim kalma hakkının uzun vadede baskıcı devlet yönetimlerine ve baskıcı toplumlara ancak destek olabileceğini düşünüyorum. Anonim olarak fikir beyan etme alışkanlığının yaygınlaşması içine kapanık toplumlar yaratmanın başka bir yolu.

Bunun yerine insanların anonim kalmayı arzu etmek zorunda olmayacakları, kendilerini bu derece bir baskı altında hissetmeyecekleri toplumlar oluşturmak için çaba göstermeliyiz.

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar:

Flickr’ın Sansürle İmtihanı ve Düşündürdükleri

Osman Seyit Börütecene — Thu, 14 Jun 2007 09:43:49 +0000

Flickr sansür konusuyla çalkalanıyor. Singapur, Almanya, Hong Kong ve Kore sansürden etkilenen ülkeler.

Kullanıcı hesapları güvenli (güvenli burada çoluk çocuk görebilir anlamını taşıyor) olarak görülmeyenlerin yayınladıkları fotoğraflar bu dört ülkede hiç görünmüyor, yani bu fotoğrafları görebilmek için ben gereken yaşın üzerindeyim deme şansınız yok çünkü fotoğraflardan haberdar olmuyorsunuz.

Flickr’ın (Yahoo’nun) uyguladığı bu sansüre kullanıcılardan çok büyük tepki geldi. Son iki gündür konu internet gündemine oturdu.

Bu da aklıma şöyle bir yöntem getirdi. İnternet artık bir hayli yaygın kullanılıyor. Sunucu hizmetleri ise bundan yıllar öncesine oranla oldukça makul seviyelerde. Diyorum ki herkes kendi dökümanlarını webde kendisi host etse. Elbette bunun için belli bir bilgi seviyesi gerekiyor ama hep söylüyorum bu yüzyılın okuma yazması geçtiğimiz yüzyılın okuma yazmasından farklı. Eninde sonunda hepimiz basit bir web sayfası yapmayı ve hazır web yazılımlarını kurup üzerinde oynamayı öğreneceğiz.

Hazır açık kaynak ve ücretsiz yazılımlarla herkes kendi dökümanlarını host etse ve bu yazılımlarla uyumlu siteler yapılsa. Flickr gibi siteler de bu küçük hostlardan bilgi çekse, verinin yükü de kabul eden herkesin sunucularına paylaştırılsa web çok daha güzel bir yer olur.

Anlattığım biçimde bir uygulamaya geçilirse (bunu hepimiz yapacağız) herkesin tek tek kendi dökümanlarını host etmesi sosyalleşmeye de engel teşkil etmeyecektir. Yine Flickr gibi siteler olacak ama bu siteler sosyalleşmeye ve yorumların paylaşımına hizmet edecek, içerik üzerinde manipulasyon yapma şansı olmayacak.

Esasen internetin yapısı buna çok müsait ve internetin dünyanın gelişimine katkıda bulunabilme sebebi de bu.

Zaten birkaç yıla kadar hep beraber barış, birlik, beraberlik, saygı ve sevgi içinde yaşamayı ya becereceğiz ya da gezegen olarak yok olacağız.

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar:

Tansu Günay Kişisel Blog Açtı

Osman Seyit Börütecene — Wed, 06 Jun 2007 10:36:06 +0000

Bugün geç uyandım. Gece rüyamda çok zorlu düşmanlarla uğraşıyordum. Uyanınca sebebini anladım. Türkiye’de blog yazarlığı konusunda bana rakip olabilecek tek kişi, yakın arkadaşlarımdan Tansu Günay, kişisel blog açmış. Mideme giren ağrıların nedeni buymuş.

Kendisinin bloguna yazdığım yorumu buraya da aktarmak isterim:

Tansu senin hayatında Steve Jobs ve Che Guevara ile hatırı sayılır ortak noktalar görüyorum.

Hayırlı olsun Tansu.

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar:

Hayatın Gerçekleri: Web Sitesi Yapabilmeniz Zaman Alacak

Osman Seyit Börütecene — Mon, 04 Jun 2007 21:28:21 +0000

Bu blogda birkaç ay önce web tasarımı hakkında bazı temel bilgiler vermeye çalıştım. Anlattıklarım çok basit şeylerdi. XHTML ve CSS üzerinde durdum. Bu yazıyı bitirdikten sonra CSS ile konumlandırmanın püf noktaları üzerine bunlardan bir tane daha yazacağım.

Yukarıda bahsettiğim önceki yazılarıma yılgın yorumlar geldi. Birçok kişi birşey anlamadığını söylüyordu. Aslında söylemek istedikleri birşey anlamadıkları değildi. Yazıların giriş seviyesinde olduğunu ve bunun da bir işlerine yaramadığını söylemek istiyorlardı. Hatta bugün biri ana avrat düz giden bir küfür de yazmış onu sildim.

Okuma yazmayı (şu anda bu yazıyı size biri okumuyorsa okuma yazma bildiğinizi farzediyorum) nasıl öğrendiğinizi hatırlayın. Özellikle de yazmayı nasıl öğrendiğinizi hatırlamaya çalışın. Günlerce, haftalarca anlamsız çubuklar, yuvarlaklar; yatay, dikey, çapraz çizgiler çizmiştiniz. Ancak bunları yaparak elinizi iyice yumuşattıktan sonra harfleri yazmayı öğrenebilmiştiniz.

Web tasarımı için de aynı şey geçerli. Çok kez söyledim, tekrarlamakta da fayda var. Webde birşeyler yayınlayacak kadar XHTML bilmek 21. yüzyılın okur yazarlığıdır. Elbette zamanla birçok şey daha da otomatik bir hal alacak. Ama bakınız ofis yazılımlarına, muhasebe programlarına. Bilgisayarları istediğimiz gibi kullanmak için hep ufak da olsa kodlamalar yapmamız gerekiyor. Bu bağlamda XHTML kullanarak, CSS kullanarak bir web sayfası hazırlamak zaten hazıra konmak gibi birşeydir. Siz bu kodlamaları yapabilesiniz diye bunun üzerinde 20 yıldan fazla bir zamandır çalışılıyor.

Dolayısyla cin olmadan şeytan çarpmayı beklemek biraz gerçek dışı. XHTML ve CSS kullanarak birkaç değişik sayfa üretmeden, kendinizi alıştırmadan evvel hayalinizdeki gibi birşey yaratmayı beklemeyin. Bir diğer yandan da, WordPress, phpBB, Joomla, Drupal, Blogger (Blogspot), ve daha birçok hazır web yazılımını istediğiniz gibi yönetip kullanabilmeniz için de basit seviyede XHTML ve CSS bilmeniz şart.

Bunları öğrenmenin ve özümsemenin, hangi tasarım ya da içerik sorununun nereden kaynaklandığını bulup (bir süre sonra isabetli biçimde tahmin edip) çözebilmenizde büyük önemi var. Bu konuda küçüğünü yapmadan büyüğünü yapabilmeniz gerçekten imkansız.

Bu arada parayı bastırıp web sitesi yaptırmanız da çok birşey değiştirmiyor. Yine de XHTML’in, CSS’in ne olduğunu bilmeniz lazım. Diğer türlü “ben böyle birşey yazdım ama satırlar kaydı, ben burda bold yapmak istedim ama italik oldu ya da bütün yazı bold oldu” gibi şikayetlerden kurtulmanız mümkün değil.

Uzun lafın kısası, bugün ve gelecek yıllarda bilgisayar ve internet okur yazarı olmak istiyorsanız iki şey öğrenmek zorundasınız: GNU/Linux tabanlı işletim sistemlerinden birini kullanmak ve internette yayınlamak istediğiniz herhangi bir dökümanı (ister tek heceden oluşsun ister ciltler dolusu bir roman olsun) nasıl sunacağınızı öğrenmek. Aksi takdirde bu yüzyılın okuma yazma bilmeyenleri arasındasınız demektir.

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar:

Yorum Mu Bekliyoruz Şefkat Mi?

Osman Seyit Börütecene — Mon, 28 May 2007 09:36:46 +0000

Son zamanlarda bloglara yapılan yorumlarla ilgli çeşitli görüşler içeren yazılar okuyorum. Bunlardan bazıları yazılıranıza yapılan yorum sayısını nasıl artırırsınız yönünde. Birkaç blogda da okuru yoruma teşvik etmek amacını abartmış ibareye rastladım.

Bu noktada düşünmeden edemiyorum, salt zevk için blog sahibi olan arkadaşlar elbette bloglarında daha sosyal bir ortam oluşmasından haz duyacaklar, buna asla itirazım yok.

Ancak profesyonel blog yazarlarının yorumlar konusunda yanlış hesaplar içinde olduklarını düşünüyorum. Yazılarınıza yapılan yorumların sayıca çokluğu gerçekten bir başarı göstergesi mi? Yoksa herkesin ihtiyaç duyduğu ilginin blogların yorum kısımlarında aranması mı?

Bana göre bir blogun ne kadar yorum aldığı büyük bir başarı kriteri değil. Daha doğrusu bu konu önemli bir başarı kriteri olarak ele alınırsa bir blogun rotasını önemli ölçüde değiştirebilir. Bu tür bloglarda sevdiğimiz yazılar yerlerini yorum yapılsın diye yazılmış yazılara bırakabilir.

Hayatta en büyük erdem ölçüdür. Yorum beklentisinin belli bir ölçü dahilinde kalmasını dilerim.

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar:

WordPress’e Ne Yazsam Gider Mi?

Osman Seyit Börütecene — Tue, 15 May 2007 13:04:34 +0000

Yaygın bir yanlış kanı daha. WordPress bilinen en iyi blog yazılımıdır ve çok da başarılıdır. Ancak arama motorlarında bulunmak konusunda becerinin salt WordPress’te olduğunu düşünenler yanılıyorlar.

Anahtar kullanılan temalarda. Çünkü WordPress blogunuz için gereken sayfaları üretirken arama motorlarının gördüğü şey üretilmiş sayfalar. Yani sayfa bir kez üretildikten sonra onu WordPress üretmiş ya da Mahmut elle yazmış birşey değişmiyor.

Bu noktada bloglara ya da herhangi bir siteye arama motorlarında kolaylık sağlayan şey linklerin bulunabilirliği, navigasyonun ustalığı, kategorilerinize göre, aylara yıllara göre arşivlerinizin anasayfadan görünebilirliği arama motorlarında başarı sağlayan unsurlar. Yani WordPress kavuk ve keramet kavukta değil.

WordPress’in bu konulardaki başarısının sırrı yarattığı kültür. WordPress ile haşır neşir olmak demek belli bir web kültürü edinmek demek. Link vermeyi öğrenmek, bloglar dünyasının sosyal bahçesine adım atmak, eninde sonunda biraz (x)html öğrenmek, ve daha birçok şey.

Arama motorlarında üst sıralarda çıkmak, ilk ona yerleşmek, bunun sürekliliğini sağlamak gibi şeyler yazdıklarınıza ve kullandığınız temaya bağlı.

Bu nedenle arama motorlarında hakettiğiniz yeri almak istiyorsanız iyi bir navigasyon düzeni kurmanız, navigasyonda arama motorlarının göremeyeceği linkler kullanmamanız (bu şu demek: navigasyon ajax ya da flash olmamalı, bunları arama motorları görmüyor), arşiv ve kategori linklerinizi rahat bulunur noktalara koymanız gerek.

Mutlu blog deneyimleri dilerim.

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar:

Kenan Doğulu’nun Eurovision 4.lüğü ve Bloglar Dünyası

Osman Seyit Börütecene — Sun, 13 May 2007 23:12:50 +0000

Kenan Doğulu Türkiye’yi Eurovision’da 4.lüğe taşıdı. Sevindirici bir başarı. Ben şaşırdım açıkçası. Kenan Doğulu’nun elemelerden geçmesini bile beklemiyordum. Gazetelere verdiği demeçlerde birinciliğe oynadığını iddia etmesi, en kötü ihtimalle ilk üçe gireriz demesi bana gülünç geliyordu.

Elbette bir Türk vatandaşı olarak Kenan Doğulu’nun Eurovision başarısı beni sevindirdi. Bir yandan ben bu konuda nerede yanıldım diye düşündüm.

Medyada yazanlar bir yana, blogların samimi kabul ettiğim yorumlarını okuduğumda Eurovision’a katılan şarkıların “birbirinden beter” olarak nitelendirildiğine tanık oldum. Genel kanı bu yönde.

Demek ki benim bilmediğim, “nabzını tutamadığım” yer burasıydı. Kenan Doğulu belli ki bu nabzı yakalamıştı ve bu yüzden bu kadar iddialı konuşuyordu. Ben şarkıyı beğenmemiştim, gerçi baştan sona alıcı gözle (kulak?) dinlediğim de söylenemez ama bana kendimi iyi hissettiren bir şarkı değildi.

Şimdi düşünüyorum da Kenan Doğulu belki de son yılların Eurovision parçalarındaki gidişatı sezinleyip buna uygun bir şarkıyla bu yarışmaya katıldı.

Gelelim bu durumun bloglarla olan alakasına. Adresi akıllarda tutulan bir blog yazarı olmaya taktığım malum. Ben bu durumu o açıdan değerlendirmek istiyorum.

Bloglar dünyasında birbirinden beter bloglar olduğunu ima etmiyorum, yanlış anlaşılmasın. Benim vurgulamak istediğim nokta nabız tutmak. Adresi akıllarda tutulan blog yazarları bir yandan korkusuzca zihinlerini klavyeden bloglarına dökerken bir yandan da okurun ve potansiyel okurun nabzını yoklayıp buna göre de kendi bloglarına bir şekil şemal veriyorlar mı acaba? Şekil şemal derken görsel tasarımdan değil de mecazi anlamda bizzat içerikten bahsediyorum.

Burada içerikten kastım ise sadece ele alınan konunun ne olduğu değil, “tıklanma oranları” gibi tuhaf kelimeleri de nabız sebebiyle yazının içine sokmak, çoğunluğun konuştuğu dili konuşmak, spam maillerde olduğu gibi “sayın bilmemkim” yerine “naber kanka” demek gibi.

Yurtdışından bir örnek vereyim, Robert Scoble‘ın İngilizcesi midemi bulandırıyor. Adam İngilizce’yi gayet iyi biliyor, orada bir sorun yok. Zaten adamın anadili İngilizce. Ama Robert Scoble o kadar günlük yaşam dili kullanıyor ki ben anadili İngilizce olmayan ve daha ziyade akademik yazı ve ses aracılığıyla İngilizce öğrendiğimden kendimi Türkçe’nin alışık olmadığım bir şivesini dinler gibi hissediyorum. Türkçe’nin birçok şivesini dinlemeyi severim ama bazıları da beni bunaltır. Kişisel bir kulak sorunu bu, uzun boylu bir mesele değil.

Yurtiçinden bir örnek vereyim; “dinci” tabir ettiğimiz blog yazarlarının çoğunlukla sosyal amaçlı bloglarında sürekli din konusunu ele alırken sanki kasten yapıyormuşcasına ağdalı ve ama bozuk bir Türkçe kullanmaları gibi. Bunun da çok ciddi bir nabız tutma ve nabza göre şerbet (hoşaf, gülsuyu…) politikası olduğuna inanıyorum.

Toparlarsak şöyle diyelim; bundan birkaç yıl önce Demirel’in Bakü havaalanına inişi sırasında uçağın düştüğü haberi yayılmış ve kısa süreli bir paniğe yol açmıştı. Birkaç dakika içinde anlaşıldı ki havaalanında Azeri dilinde “Demirel’in uçağı düştü” biçiminde yapılan anonsun Türkiye Türkçesi’ndeki karşılığı “Demirel’in uçağı indi” idi. Yani neymiş? Kullandığımız dil çok çok önemli. Herşey ne anlattığımızdan ve hangi konuyu işlediğimizden ibaret değil.

Eğer belli kitlelere hitap eden bir blog yazmak istiyorsak o kitlenin nabzını yakalayıp onlarla aynı dili konuşmaya da özen göstermeliyiz.

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar:

Tablosuz Tasarım Fetişi ve Erişilebilirliği Zayıf Web Standartları

Osman Seyit Börütecene — Sun, 06 May 2007 22:05:52 +0000

Evvela şunu söylemeliyim, bu yazı web tasarımına dair herkesin ilgisini çekemeyecek teknik detaylar içeriyor. Bu nedenle sadece web tasarımına ilginiz varsa okuyun. Yazının başlığını uzun tutmak istemedim, o yüzden önce başlığa ek açıklama getireyim:

Web standartlarında tasarım yapmak isteyen dünya gençlerinden bazıları, esas amaçlarından biri erişilebilirlik olan web standartlarını birer tabu olarak kabul edip tuhaf tuhaf işler yapıyorlar.

Tabi problemin esas sorumlusu “astığım astık, çaldığım düdük” politikası ile internetin gelişimine ket vuran ve kullanıcı deneyiminin fakirleşmesine yol açan Microsoft. Eğer Internet Explorer tutarlı bir CSS ve Javascript kabul etme politikasına sahip olsaydı bu yazıda şikayet edeceğim türde şeyler olmayacaktı.

Tablosuz tasarımdan başlayalım. Şu anda varolan ve birçok browser’da kullandığımız CSS spesifikasyonunda sütun mantığı yoktur. Yani web standartlarında tasarımda tablo ile oluşturulan görsel düzenin yerini tutabilecek bir kodlama, bir css düzeneği yok. Bunun yerine tasarımda uydur kaydır kullandığımız “float” bir metnin içindeki resmi ya da herhangi başka bir kutuyu o metnin içinde sağa ya da sola dayamak için kullanılır.

Sütunların yerine geçebilecek column (kolon) özelliği verebilme olanağı CSS3 te var. Bu da henüz hayata geçebilmiş değil (firefox dışında). Hal böyleyken, gerek çağdaş web tarayıcılarında gerekse Internet Explorer’ın quirk olmayan standartlara uygun modunda bizler float özelliğini hack ederek kullanıyoruz. Amacımız ne? Tablo kullanmamak. Nedeni ne? Çünkü tablo bir html metin içerisinde görsel özellik tanımlıyor. Web standartlarına göre bir web sayfasının görsel düzeni html ile değil CSS ile sağlanır. Tablo kullanılmamasının nedeni budur. Tablo, tabular veri için kullanılır. Örneğin takvim, örneğin maç sonuçları vs.

Ancak belirttiğim gibi, tabular olmayan veriyi html kullanmadan sütuna dönüştürmeye kalkarsak sonuç CSS yi hack etmektir. Sütun özelliği amacıyla oluşturulmamış bir attribute’u sütun oluşturmak için kullanmış oluyoruz.

Bununla nereye varıyoruz? Hiçbir yere varmıyoruz, şöyle ki:

Tablo kullanmıyoruz çünkü görme özürlüler ve google benzeri robotlar, lynx gibi tarayıcılar html belgeyi sıralı olarak okuyorlar bu da karmaşaya yol açıyor. Bu doğru mu? HAYIR!

Tablo ile sütunları belirlediğimiz bir tasarımda bu web sitesinde olduğu gibi solda içerik sağda menü ve benzeri işlevler gören div kalıpları varsa bu sırayı bozuyor mu? HAYIR!

Tablo içindeki verilerin gösterilmesi tablonun tamamının yüklenmesini mi gerektiriyor? HAYIR!

Peki sütun oluşturmak için tablo kullanıp, geri kalan görsel özellikleri CSS ile düzenlesek web standartlarının amacından sapmış mı olacağız? HAYIR! HAYIR! HAYIR!

Üstelik, bu sayede hem hack kullanmamış oluyoruz hem de CSS dosyasının boyutunu azaltıyoruz hem de javascript yükünü azaltıyoruz.

Arkadaşlar bu gerçekten çok önemli bir konu. Ben bir süre önce aldığım kararla Internet Explorer’ı bu blogda desteklemiyorum. IE6 ile ziyaret edenler sağ tarafta olması gereken sütunu aşağıda görüyorlar. Şimdi bu benim kişisel sitem ve blogum, kendi şahsi kararım. Beni bağlar. Peki ama günlük gazeteler, ticari işlevi olan web siteleri, bankalar, alışveriş siteleri ne yapsın?

Her gün yüzbinlerce orta seviye bilgisayar kullanıcısına erişmek zorunda olan, interneti mecburen satın aldıkları bilgisayarın üzerinde gelen yazılımla kullananlara erişmek zorunda olan siteler ne yapsın?

Bu işin çözümü melez tasarımdadır. Diğer türlü web tasarımcıları uyumluluk adına müşterilerinden daha fazla saat çalışma ücreti almak durumundadırlar. Aslında bu parayı web tasarımı müşterisi adına Microsoft’un ödemesi gerekir ama dünyada işler mantıkla yürümüyor.

Her neyse öfke içeren bir yazı bu o yüzden iki lafı biraraya ne derece getirebildim bilemiyorum. Melez tasarımın açıklamasını yaparak konuyu kapatmam en iyisi olacak.

Bütün browserlarda erişilebilir (erişilebilirlik ile herkesin aynı şeyi görmesi aynı şey değil, doğrusu görüntünün korunmak zorunda olduğu diyelim) olmak zorunda olan bir web sitesi hazırlamanız gerekiyorsa sütunlar için tablo kullanın. Ana sütunlar için tablo kullandıktan sonra işin geri kalanını CSS ile halledin. CSS ile konumlandırma hiç şüphesiz en doğru iştir ama veri ile tasarımı ayırmaya henüz elverişli değildir. Özellikle de dünya çapında yarıdan fazla insan hala Internet Explorer kullanıyorken (ie6, ie7 hiç farketmiyor!) Microsoft’un web standartlarına uyum göstermemesinin bedelini müşterilerimize ve internet kullanıcılarına ödetemeyiz.

İşte böyleyken böyle.

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar:

Web 2.0′ın Avrupa Yüzü Ipernity

Osman Seyit Börütecene — Sat, 28 Apr 2007 16:22:14 +0000

Ipernity; blog (blogspot, wordpress.com), resim (flickr, deviantart), video (youtube), arkadaşlık sitesi (sosyomat, yonja, facebook, myspace,…) gibi servislerin hepsinin yerini aynı anda tutabilecek yeni bir servis. Hem de A.B.D. değil Avrupa kaynaklı (Fransız).

Bu sitenin A.B.D. değil de Avrupa kaynaklı olduğunu vurgulamamın bir sebebi var. Web tasarımında Amerikan tarzını bir türlü sevemedim. İçim hiç ısınmadı. Benzer biçimde de KDE ve GNOME masaüstü ortamlarının tasarımlarındaki sıcaklığı, içtenliği ve görsel güzelliği asla Windows işletim sistemlerinin kullanıcı arabirimlerinde ve masaüstünde bulamadım. Amerikan tarzı görsel tasarımda çiğ bir basitlik var. Yalınlığa hizmet etmekten çok uzak bir basitlikten bahsediyorum. Çoğu kez en fazla elli altmış renk içeren bir renk paletinden alınıp özgün bir renk üretilmeden yaratılan Amerikan şirketleri logolarını düşünün mesela. Bu fark Amerika ve Avrupa arasında web tasarımına da yansıyor.

Konuya dönersek, Ipernity Youtube’un, Flickr’ın işlevselliğinin yanısıra kullanılabilirliği açısından da onlarla rahat rahat yarışır düzeyde. Sunucuları da son derece hızlı. Kullanıcı sayısı arttıkça sunucu hızı ne kadar etkilenir bunu bilemem ama şu anda performans muhteşem.

Benzer servislerden farklı olarak onlardan daha fazla işleve sahip olduğu yönler de var. Örneğin başka bir kullanıcının yayınladığı bir fotoğrafta siz de bulunuyorsanız kendinizi işaretleyebiliyorsunuz. Yani web 2.0 istiyorsanız alın size web 2.0

Bu arada ne tesadüf aynı konuyu Goddess Artemis de işlemiş. Ama o benden erken davranmış.

Son olarak Ipernity adresimi de vereyim ki kendime avatar olarak seçtiğim sünnetlik fotoğrafımı da görün. Ama fotoğrafın aslını yayınlamadım, pul kadar birşey göreceksiniz (fotoğrafın boyutlarını kastediyorum).

http://www.ipernity.com/home/osman

Benzer yazılar:

Rastgele yazılar: