Osman Seyit Börütecene diyor ki:
29 June 2008 13:00

arkadaşlar merhaba, yorumlarınızla bu başlığı zenginleştirdiğiniz için hepinize tek tek teşekkür ederim. az sonra bahsedeceğim önemli konuyu ayrıca bir yazı olarak da ele alacağım ama buraya da acilen yorum olarak girmek istiyorum.

şimdi, özellikle riverboy ve nicky’ye (söyleyeceklerim herkes için geçerli): arkadaşlar, hayatınıza giren insanları bıktırmak, bezdirmek, üzmek gibi şeyler yapmış olabilirsiniz. gerek rahatsızlığınızdan gerekse başka nedenlerden böyle şeyler yaşanmış olabilir.

ancak yine de kendinizi bu derece suçlamamalı ve hatayı tamamen kendinizde görmemelisiniz, bu yapacağınız en büyük yanlış olur.

ikili ilişkilerde zaman içinde bir sistem oluşuyor karşılıklı. ve bu sistem sadece sizin davranışlarınız sonucu ortaya çıkmıyor.

bakın ben size hatalı değilsiniz demiyorum. ancak çok büyük ihtimalle yine yaşadığınız rahatsızlıktan ötürü kendinizi olduğunuzdan da suçlu hissediyorsunuz.

bu suçluluk hissini lütfen bir kenara bırakın. başka inasnlara zarar vermiş olabilirsiniz ama bu zararın üzerinde durmak ve sadece bunu düşünmek, dahası kendinizi sadece etrafa verdiğiniz zararla tanımlamak ancak rahatsızlığınızı sürdürmenin bir parçası olabilir.

borderline belki de tedavisi hiç olmayan bir rahatsızlıktır. öyle bile olsa ki bence değil, siz o zaman bu rahatsızlıkla yaşamayı da öğrenebilirsiniz ancak bunun yolu asla hatalarınızın üzerinde durmak olamaz.

bilmiyorum ne kadar anlatabildim ve tabii ki söylemek istediklerimin tamamı bundan ibaret değil, bunu ayrıca özel olarak yazacağım ama şu suçluluk duygusunu ve “benden insan olmaz” düsturunu (sloganını) bir kenara bırakmanızı rica ediyorum.

bunun hepinizdeki yansıması aynı değil o nedenle yukarıda yazdığım birçoğunuza sert görünmüş olabilir ancak işin bir de böyle bir boyutu var, teşhisler kişilerin kendilerini nasıl hissettiklerine ve davranışlarına yansıyor ve ardından başkalarının hataları da o insanların hataları oluveriyor.

ne kadar öyle değilmiş gibi görünse de buna mahal vermeyin.

bahsettiğim yazıyı yazdıktan sonra linkini de buraya vereceğim. herkese sevgiler, harika bir pazar ve harika bir hafta geçirmenizi dilerim.

nicky diyor ki:
29 June 2008 14:51

Osman seyit bey
“bu suçluluk hissini lütfen bir kenara bırakın. başka inasnlara zarar vermiş olabilirsiniz ama bu zararın üzerinde durmak ve sadece bunu düşünmek, dahası kendinizi sadece etrafa verdiğiniz zararla tanımlamak ancak rahatsızlığınızı sürdürmenin bir parçası olabilir.

”
diyorsunuz. Çok doğru ancak esas problem de burada zaten.Bu suçluluk duygusu nasıl bir kenara bırakılır? Ego zayıflıgı problemi var. Bunun için psikiyatri ne tür yaklaşımlar öneriyor?Kendi kendine telkin işe yarar mı? Örneğin ” kendimi seviyorum” vs gibi.Kişilikteki şuur altı seviyedeki parçalanma nasıl birleştirilir? teşekkürler.

Osman Seyit Börütecene diyor ki:
29 June 2008 15:40

nicky: psikiyatri bu konuda pek bir yaklaşım önermiyor çünkü psikiyatri suçluluk duygusunu pek kabul etmiyor. elbette yaklaşımları bu kadar keskin değil ama ben böyle özetliyorum.

suçluluk duygusuna dışarıdan bir çare arayacaksak bunu psikiyatriden değil psikolojiden ve psikoterapiden aramalıyız. aynısı kişilikte şuur altı seviyedeki parçalanma olarak adlandırdığınız şey için de geçerli.

nicky diyor ki:
29 June 2008 16:32

Valla vakit varsa bu konuda bilmek istediğim şeyler vardı..Psikiyatri konusunun biraz cahiliyim de..Aslında psikiyatri ne öneriyor derken psikoloji ve psikoterapi yi de kast ediyordum. Siz bunları farklı koyunca bu konuda birşey bilmediğimi anladım. Psikoterapi Psikiyatri nin kullandığı yöntemlerden biri değilimidir yani? kusura bakmayın. tekrar soruyorum. çok şaşırdım da. O zaman bir psikoloğa gitsek bu konuların analizi için yardımcı olabilir mi? Ben yung yaklaşımı ile çok ilgiliyim. Bu konuda çalışma yapanlar var mı acaba?O zaman psikiyatri bu yöntemlerin hiçbirini mi kullanmıyor?Yani sadece ilaç tedavisi ile mi ilgili..

teşekkürler.

Osman Seyit Börütecene diyor ki:
29 June 2008 17:01

nicky: popüler açıdan bakacak olursak psikiyatri dünyası ile psikoterapi dünyası çatışır durumdalar.

psikoterapi uygulayan psikiyatristler var. bunlara örnek olarak türkiye’de en meşhur isim cem mumcu olacaktır sanırım.

ancak psikoterapinin özünde ilaç diye bir şey yok. ilaç diye bir şey yok demek salt psikiyatristler ilaç yazabilir ama psikologlar ilaç yazamaz anlamında değil.

psikoterapi, psikiyatriden farklı olarak aslında oldukça metafizik bir şey. bilimsel bir yönü yok, burada bilimsellikten ölçülebilirliği kastediyoruz.

teorik alanda bir psikanalist antidepresanlara inanmamaz mesela, inanmamalıdır da. çünkü depresyonun tıbbi açıklamasına inanmamalıdır.

bu konuda konuştukça daha da kafa karıştırabileceğimin farkındayım ancak sırf bu nedenden ötürü susmak da bir işe yaramaz.

dünyada birçok psikiyatrist psikoterapiyi reddediyor. örneğin türkiye’de arif verimli, psikoterapinin safsata olduğunu söyleyecek kadar ileri gidebiliyor. evet, kendisi saygı sınırlarını da aşarak terbiyesizce yapıyor bunu. ve dünya çapında bu tip insanlardan çok var. bence burada en büyük sorun, bu tür terbiyesizlikleri yapan doktorların sosyal bilimlerden anlamamaları.

bir psikolog bahsettiğiniz konuların analizi için size yardımcı olabilir. bu konuda çalışmalar yapanlar var. psikiyatri bu yöntemleri kullanıyor ancak onlar için ilaç tedavisi birincil. yani psikiyatrinin kuramında siz beyin kimyanızdaki bir bozukluk nedeniyle böylesiniz. ama psikoterapinin kuramında siz, çatışmalı düşünceleriniz nedeniyle böylesiniz.

bu anlattıklarımın hepsi ancak bir özet olarak adlandırılabilir. daha detaylı bilgi için ise birkaç kitap tavsiye edeyim:

saffet murat tura – freud’dan lacan’a psikanaliz
irvin yalom – bağışlanan terapi
engin geçtan – insan olmak

başlangıç için bu üç kitap sizin bu konudaki algınızı geliştirecek ve ufkunuzu genişletecektir.

Benzer yazılar:

• Buda ve Sartre’ın ortak yönü
• Baklayı ağzımdan çıkarıyorum; yaşam koçu bir tür terapisttir
• Korku, suçluluk, endişe
• Microsoft’un Antivirus Yazılımı Mailleri Siliyor

Rastgele yazılar:

• Sağır Oda Kendine Geldi
• Sakın ha depresyona girme!
• Korku, suçluluk, endişe
• Beklemek ve ertelemek: İki dipsiz kuyu